İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

O kişinin kafasında derin bir yara izi mevcuttu. Savaşta kafasına bir şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında ağır izler asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca tesisinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günler kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve kalemleri başkalarının alması amaçlı sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Okul uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yönetimi, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden birlikte evde. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girer girmez, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” dedi bir adım atarak dedesinin ellerini öfkeye aniden yaptı.

Kış aylarında ben iki] çorap. Dede, çorapsız gelmişti. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar uzamış giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleriyle gözü açık şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailenin da destekleriyle Rahman’ın bir danışmana yapılmasına karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ve koordine görevi bana verildi.

Sonraki günlerde Rahman okulda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı fakat canı acı duydu, uzun uzun üzüldü. Onu teselli etmek için elini tutarak kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir renkli kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessiz sade> izledim. Rahman, farklı renklerde küçük kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kâğıdı alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça uğraşmış, uyumak istiyor, istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. Rahman’ı unuttum.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Oğul daha sonra zamanlarda birçok Kriminal olaylara karışarak yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından alınarak problemli çocukların eğitildiği bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşılık Rahman’ı kurtaramayan olduk.